De droogte is geen incident meer, maar beleid dat achterloopt
Elke zomer dezelfde beelden: te laag water, verdorde akkers, sluitingen. Toch blijft het waterbeleid reageren in plaats van vooruitkijken.
De sluiting van het Twentekanaal is geen verrassing. Het is de voorspelbare uitkomst van een reeks zomers waarin de aanvoer van water structureel achterblijft bij de vraag.
Toch behandelen we elke droogte als een incident. Er komen noodmaatregelen, een verbod hier, een omvaarroute daar, en zodra het regent gaat de aandacht weer weg.
Vooruitkijken kost nu geld
Wie het watersysteem robuust wil maken, moet investeren voordat de nood aan de man is. Water vasthouden in natte periodes, minder snel afvoeren, en de scheepvaart niet als sluitpost behandelen.
Dat kost geld en ruimte, en het levert pas op termijn iets op. Precies daarom schuift het door. Maar de rekening van uitstel loopt elke zomer verder op.
